#Tb 15 euro gift
Enquête: 090-Gelooft u dat de Gemeente opgenomen wordt? Ja Nee

Uw mening

024 Bereid zijn voor een gesprek over euthanasie

“Artsen moeten bereid zijn met doodzieke mensen over hun wens met betrekking tot euthanasie te praten.” Dat zei Nina Kristin Eulitz arts voor inwendige geneeskunde en palliatieve zorg tijdens het 5e Christelijke Gezondheid Congres dat van 14-16 april in Kassel werd gehouden. Zo’n 600 mensen namen aan dat congres deel.

Volgens Eulitz is het gesprek met ‘hen die blijvende lichamelijke en geestelijke pijn moeten ondergaan’ een vorm van solidariteit die artsen niet mogen weigeren. Alleen al een gesprek over het verzoek om te sterven, kan de patiënt verlichting geven. Vaak hebben ernstig zieken twee parallelle wensen: ze verlangen naar het einde en tegelijkertijd hopen ze verder te kunnen leven. Het is de opgave van de arts om hierin mee te denken. De palliatieve zorg kan het fysieke lijden draaglijk maken en de kwaliteit van de laatste levensfase verbeteren.

Enquête: 024-Euthanasie is bij ernstige ongeneeslijke ziekte toegestaan.

Reageren


lucia

23-04-2016 10:43
Heel het euthanasie gebeuren heb ik gevolgd en bekeken en geluisterd van dichtbij, naar verschillende meningen .
Mijn mening is gewoon dat de kruisweg en het lijden van J C niet goed begrepen zijn of worden of men niet Wil begrijpen.
Mijn ervaring is , dat door gebed , God daar zelf de hand in heeft en het laat gebeuren als de tijd daar is . daar heb ik voldoening aan. God geve mij een heldere geest bij ernstige ziekte , om het te kunnen dragen in Zijn Kracht tot het einde .

frits

19-04-2016 09:34
Euthanasie is gericht op zelf doding. De hand aan je zelf slaan. Zelf moord dus.

Annemiek

19-04-2016 01:39
Ook in onze gemeente(evangelische gemeente) zijn gebeden om iemand thuis te halen verhoord.

Eric

19-04-2016 11:43
Het onderwerp “euthanasie” is geen gemakkelijk onderwerp.
Euthanasie betekent zoiets als goede, zachte, of zelfs edele en eervolle dood, maar in onze wetgeving gaat het om het actief beëindigen van een mensenleven.
Onder het naziregime werd het woord euthanasie gebruikt als benaming voor het toedienen van dodelijke medicijnen aan psychiatrische patiënten of zieke en minderwaardig geachte mensen.

Er zijn twee kanten aan deze zaak: [1] degene die een eind aan zijn of haar leven wil maken en [2] anderen die deze persoon daarbij “helpen”.

De begrippen ondragelijk lichamelijk of geestelijk lijden als criteria waarop euthanasie verantwoord is, zijn rekbaar. Hoe wordt het lijden van een psychiatrische patiënt gemeten?

Hierbij komt ook nog de vraag of euthanasie ethisch verantwoord is en dan komt je geloof of het ontbreken van dat geloof om de hoek kijken. Iemand die in zichzelf gelooft of de mens als norm heeft, zal zeggen dat de mens zelf de beslissing moet kunnen nemen om zijn leven te beëindigen. Het gaat ten slotte om zíjn of háár leven. Humanisten (ik generaliseer) vinden zelfs dat een arts MOET “helpen” om aan de wens van de patiënt te voldoen, waarbij men gemakshalve voorbij gaat aan de eventuele gewetensbezwaren van de arts. Humanisten kennen namelijk het begrip “individuele vrijheid”, die in dit geval dan ten koste gaat van de vrijheid van geweten van een arts. Als de arts weigert om te “helpen”, dan wordt hij verplicht om door te verwijzen naar een arts die geen scrupules heeft op dit gebied.

Euthanasie is één van de onderwerpen die je niet kunt beantwoorden met “het mag niet” of “we mogen zelf kiezen wanneer we uit het leven willen stappen”.

In onze kerk hebben we al drie maal meegemaakt, dat oude gelovige familieleden (boven de tachtig) die ernstig ziek waren en voor wie wij baden dat de Heer hen thuis wilde halen, dat God die gebeden verhoorde en zijn kind thuis haalde. Eenmaal is voorgekomen dat de Here God ons zei dat hij zijn kind thuis ging halen, omdat hij dat zelf gevraagd had.

Het feit dat onze wetten verbieden dat iemand zomaar iemand om het leven brengt om hem uit zijn lijden te verlossen en regels stelt, geeft aan dat er een besef is dat een mensenleven niet zomaar beëindigd mag worden.

We leven in een gevallen wereld en er is geen land dat werkelijk onder het bestuur van God valt. Je mag als christen niet jouw normen en waarden leggen op ongelovigen. Maar ook een humanist kan niet zomaar zijn normen leggen op die van een arts die gewetensbezwaren heeft om een medemens van het leven te beroven. Een arts hoeft niet een christen te zijn om tegen euthanasie te zijn.

Volgens Eulitz is het gesprek met ‘hen die blijvende lichamelijke en geestelijke pijn moeten ondergaan’ een vorm van solidariteit die artsen niet mogen weigeren.
Als ik arts zou zijn, zou ik een gesprek aangaan met mijn patiënt, maar zeggen dat je niet mag weigeren zo’n gesprek aan te gaan, lijkt mij niet juist. Maar ook het woord solidariteit is mijns inziens niet op zijn plaats. Je hoeft niet een christen te zijn om van mensen te houden en om die reden een gesprek aan te gaan met iemand die zo’n grote nood heeft.