#Tb 15 euro gift
Enquête: 003-Ik geloof dat het scheppingsverhaal letterlijk waar is. Ja Nee

Overdenkingen

Kunnen wij sterven?

Het is alweer een paar jaar geleden, maar de herinneringen komen steeds terug. Twee vrouwen die ik kende, werden ongeveer tegelijk ziek. Ze kregen allebei kanker en ze overleden er allebei aan.
Ik kende hen beiden goed. Ze waren allebei echtgenote en moeder, ze stonden midden in het leven, en ze hadden altijd oog en aandacht voor een ander. Echt fijne mensen om bevriend mee te zijn. Maar toen kwam de terminale ziekte. En ik heb nog nooit zo'n grote tegenstelling gezien in hoe mensen omgaan met ziekte en dood.

Door Arie-Jan Mulder

De ene vrouw (laten wij haar Gonny noemen) worstelde in haar gebeden met God om genezing te ontvangen. En ook haar familie en vrienden werden ingeschakeld om te bidden voor genezing. Er was een strijd te voeren en genezing was het doel.

De andere vrouw (we noemen haar José) reageerde heel anders. Natuurlijk bad zij - zeker in het begin - ook om genezing. Maar zij keek verder. Zij wilde hoe dan ook accepteren wat er zou gebeuren. En al heel snel keek zij over de dood heen. Ze raakte steeds meer vervuld van dankbaarheid en van een verlangen naar de heerlijkheid van God. Ze zei wel eens tegen mij: 'ik ben zelf zo blij, maar ik moet het een beetje temperen als mijn kinderen er zijn, want voor hen is het natuurlijk verdrietig'. Haar blijdschap om een vervuld leven en haar verlangen naar God maakten haar niet blind voor de nood van de achterblijvers. En dus deed zij van alles om haar kinderen te helpen bij het gemis. Ze maakte een prachtig boek met herinneringen en wijze lessen voor hen, en ze was er als zij verdriet hadden. José was - ondanks de pijn en het lijden - de laatste maanden van haar leven een levende getuige van de goedheid van God en van liefde die door alles heen gaat. Ze liet een onuitwisbare indruk achter op iedereen die haar kende.

Hoe anders was dat in het leven van Gonny. Het alles overheersende thema in de laatste maanden van haar leven was genezing. Voordat zij ziek werd had zij talloze mensen geholpen met haar aandacht en haar liefde. Maar nu haar eigen uur sloeg, ging de aandacht vooral naar haar eigen overleving. Hoewel ze lichamelijk steeds verder achteruit ging, en er geen enkel teken was dat God daarin zou ingrijpen, leek het wel of al haar energie gericht werd op dit ene doel. Uiteindelijk was er zelfs op de avond van haar overlijden nog een bidstond waarin door velen vurig gepleit werd om genezing. Maar de strijd was vergeefs, ze overleed, net als José.

Hoe kwam het dat deze twee bewonderenswaardige vrouwen zo heel verschillend met de dood omgingen? Was het een verschil in persoonlijkheid? Was het een verschil in theologie? Ik denk dat het een combinatie van die twee is.
 
God vraagt van ons dat wij ons aan hem overgeven. Dat doen we ook, als christenen. Maar we hebben - mede afhankelijk van onze persoonlijkheid - toch ook altijd de neiging om zaken zelf in de hand te houden. Een theologie die heel sterk gericht is op het ontvangen van genezing en andere concrete zegeningen kon wel eens samenhangen met onze aloude neiging om de dingen in onze eigen hand te willen houden. In de bijbel is Jakob daar een mooi voorbeeld van. Deze man had prachtige beloften van God gekregen, zelfs al voor zijn geboorte. Maar een groot deel van zijn leven was hij vooral bezig om eigenhandig deze beloften naar zich toe te halen, in plaats van op God te wachten. Dat leidde tot verbroken relaties en allerhande andere moeilijkheden. Pas na tientallen jaren kon hij bij de Jabbok deze worsteling met zijn eigen karakter beëindigen, en zich eindelijk volledig overgeven aan God.

Zelf heb ik nog niet zo heel lang geleden (alweer, voor de derde keer) op de rand van de dood gebalanceerd. Ik mocht het overleven, en ik heb er veel van geleerd. Als het om overgave gaat, is de dood de ultieme scherprechter in ons leven. Wat denk je nog vast te houden op dat laatste moment?

Als ik aan mijn beide vriendinnen denk, en aan mijn eigen ervaringen met de dood, dan mag ik zeggen - en dat doe ik persoonlijk met grote dankbaarheid - dat we in het aangezicht van God alles mogen loslaten. Al onze angsten en zelfs al onze theologie (die soms vermomde angst lijkt te zijn) vallen in het niet bij de heerlijkheid van God. En dat kunnen we leren, zelfs al lang voordat wij zullen sterven. Laten we op tijd leren om te sterven.

Klik hier om het boek van Arie-Jan te ontvangen!

Reageren


Chiel

04-11-2016 11:58
Arie-Jan, de spijker op zijn kop. Heerlijk artikel over het feit dat we gemaakt zijn voor de eeuwigheid en mogen leven tot volle eer en glorie voor God! Dank voor je verwoording.

Tineke Kromhout

28-10-2016 02:43
Ik denk dat ik nog heel veel zal en moet leren, om volledige loslating van alles in mijn wezen bij machte te zijn.
Soms denk ik wel eens, omdat ik alleen ben, "Heer haal mij maar hoor, ik kan al die narigheid niet meer zien en moet er steeds om huilen."
Maar als het zo ver zou zijn.... Ik hoop dat ik dan ook in deze uitspraak zal rusten. Makkelijk gezegd, maar hoe onvoorspelbaar draaid soms je leven.
Dank Arie-Jan om dit aan de orde te brengen, en dank ieder die heeft gereageerd. Het zet je tot nadenken.

Martin

28-10-2016 02:13
Sluit zo mooi aan op een preek die ik een tijdje geleden in de Meerkerk heb mogen horen. We willen zoveel zelf doen en God een handje helpen. Dit is ook herkenbaar in mijn leven. Wat ook herkenbaar is, is dat als je op dat randje van de dood hebt gelopen en je het gelukkig kan navertellen, je het leven zeer waardeert. Ik wil het hier nog wel een tijd doorlopen. Anderzijds mag ik ook weten dat in dat moment dat ik dacht dat het hier over was, ik die rust mocht ervaren, dat God er is. Wens me dat zelf ook toe, dat als het moment er is, ik mag zijn als José.
Maar ........ wat wens ik jou en mijzelf ook vandaag die lichamelijke genezing toe.

H.Rook

28-10-2016 12:46
Bedankt Arie-Jan voor je openheid over- en in deze situaties.
Noem deze schrijver maar gewoon Henri. Je raakt hier een punt die heel, heel ver gaat en nog veel over te vertellen hoe de beleving van anderen hierin is. Je gebruikt hier eigen voorbeeld en vraag om de reactie van anderen. Ik ben zeker bereidt eens samen te praten hierover omdat het mijn leven beheerst zoals jij nu ook met de dagelijkse angst leeft en toch wel wetende wat de uiteindelijke weg zal zijn.
Vanaf mijn veertiende heb ik zeven maal kwaadaardige kanker gehad in hoofd met uitzaaiingen. Operaties die vaak een dag duurden en helikopters operatieteams invlogen. En dan hoor je weer dat het niet goed is. 'Heer wat wilt U nu, wilt u me hebben of niet?' Ik kreeg geen antwoord en was zover 'Wanneer U het niet weet kom ik naar u toe!' De auto op 160 km gezet, berm in maar wilde de boom niet raken, 15 cm voor een diepe sloot tot stilstand. Voor de politie en onderzoekers niet mogelijk, bij die snelheid had ik 45 meter verderop moeten uitkomen of zeker in die sloot. Ik stak mijn handen omhoog en vroeg 'Laat U dan zien wat u met mij wil. Voor mij was het duidelijk, ik had nog een plaatst op aarde. Het vechten tegen de beperkingen hebben mij de afgelopen jaren weer getroffen. Het voelt alsof satan het op je gemunt heeft. Het versterkt zeker je relatie met Hem door te verzetten en het van hem te blijven verwachten! Er zijn enorm bijzondere momenten geweest, Hij gebruikt mij om anderen bij de Heer te brengen. Verhoring op gebeden etc.
Wat ook gebeurd uit eigen ervaring en vele gesprekken met mensen in een laatste levensfase dat zij de kracht krijgen van overgave, loslaten en berusting. Alsof men er aan toe is en zover het hier allemaal gehad te hebben en nog maar één wens overblijft, bij Hem te zijn.
Zelf op een operatietafel gevraagd om nog even te achten, ik was nog in gebed en vroeg de chirurgen voor hen te mogen bidden of Hij de handen van hen mocht sturen, daar was respect voor, veel begrip en ook gesprekken na de operaties.
Dan heb ik ook de ervaringen van het bijkomen uit de 'open' narcose. Dit is nodig anders krijgen ze mij er niet onder. Grote verschil is dat de geest eerst wakker wordt en na soms uren het lichaam. Deze periode moet je van te voren oefenen om niet in paniek te geraken. Het is heel bijzonder dat te ervaren, licht, paradijslijk, alsof bij God. Dan komt het lichaam er weer bij en is het eerste 'zuster ik moet plassen' en denk je echt, ervaar je dat het lichaam de drager van je geest is, eigenlijk alleen ballast.
Klein doorkijkje in mijn leven, wanneer je behoefte hebt op een onderwerp meer te willen weten wil ik dat zeker delen. Het geloof, mijn relatie met mijn Vader heeft altijd op de been gehouden en vooruitzicht gegeven! (Zie ook het schrijven over 'De omkeer' op mijn site, deze is openbaar)
Vriendelijke broedergroet Arie-Jan
Werkelijk Gods nabijheid gewenst voor jou en allen die je dierbaar zijn!
Je broer, Henri

Marijke

28-10-2016 11:59
Hallo Arie-jan,

Ik ken je niet persoonlijk, heb je via FB gevonden? Ik weet niet eens meer hoe, via een boek over Jozef, nu weet ik net weer.
Je ontroerd mij altijd weer, ook met je mooie foto's.
Dank dat ik je vriend via FB mag zijn,

Groet en zegen,

Marijke van den Heuvel.

Theunus Herder

28-10-2016 11:31
Dank je Arie-Jan voor dit ontroerend stukje. Zelf moesten we mee maken dat mijn vader op 4 dec 2009 stierf en mijn schoonvader in het zelfde jaar op 30 dec. Ook bij hen was het een ernorme verschil de een kon zich overgeven de ander niet. Hoop dat als het mijn tijd is in rust en vrede mag gaan.

Nicole

28-10-2016 10:59
De opstandingskracht tijdens het sterven prachtig verwoord dank voor het delen van het leven en de mens