Grootsgedrukt
Enquête: 135-Ik steun de MeToo campagne! Ja Nee
Agenda:   Conferenties & Cursussen ||  Concerten ||  Evenementen ||  Bericht aanbieden

Mijn getuigenis

Stoffeltje

Het was begin januari, zonnig en erg koud. Mijn jongste dochter Linda was verongelukt bij het paardrijden. Ze was 13. Ineens was ze er niet meer. Mijn hele leven stond op z’n kop. Alles was kapot. Ik stond met scherven in de hand.

Vroeger had ik altijd gemakkelijk tot mensen gezegd: God zorgt voor jou en houdt van jou. Die woorden moesten nu in mijn leven waarheid worden. Mijn geloof was weg, mijn hoop en mijn vertrouwen in het leven. Mijn gebed was: God er is geen draad meer van mij heel, mijn kapotte leven leg ik in Uw handen. Ik moest weer opnieuw ontdekken wie God voor mij is.

Linda had een schildpadje, Stoffeltje noemde zij haar. Stoffeltje was in december weggelopen en het had al vijf weken gevroren, Oudejaarsdag had Linda nog overal gezocht, maar ze kon haar schildpadje niet vinden. Ze vroeg: “Mam, blijft u wel zoeken?” Ik zei “ja”, maar ik wist dat zo’n schildpad zich ingraaft voor de winterslaap en niet meer voor de dag komt tot het lente wordt.

De dag na de begrafenis lag ik in bed en kon niet slapen. Ik klaagde en bad: “O God, hoe moet dit nou? Ik moet weer een lichtpuntje hebben om U weer opnieuw te kunnen vertrouwen. Ik weet niet waarom, maar toen vroeg ik ‘wilt U Stoffeltje terugbrengen?’”

De volgende morgen stond een buurmeisje bij de achterdeur. Een hand op haar rug. Ze vroeg mij: “Bent u iets kwijt?” Ik zei: “nee”, want het eerste waar je aan denkt zijn je sleutels of je portemonnee. Het meisje zei: “Echt niet?” Toen liet ze zien wat ze gevonden hand … Stoffeltje … grijs van de modder. Ik vroeg: “Hoe kom je daar nu aan?”. “Nou”, zei het buurmeisje “ze liep op uw straatje naar uw deur.”

Weet u, die gebeurtenis heeft mij weer moed gegeven. Ik kreeg nieuwe energie in mijn rouwproces. Het was heel moeilijk. Door vallen en opstaan kon ik weer van kleine dingen genieten, al was het soms door mijn tranen heen. Door ‘Stoffeltje’ liet God mij zien: ‘Ik ben er. Ik hou van jou!’

De moeder van Linda

Reageren


Mira

24-06-2017 12:47
Hallo mama van Linda & Rudy Post!
Bedankt voor jullie bemoediging! Zoooooooo mooi!

Rudy Post

10-06-2017 11:20
Hallo Moeder van Linda,

Geen ander mens dan uzelf, kan beschrijven wat het betekent om een kind te verliezen.
De enigste ander die dat kan is God, onze Vader.
Hij weet wat u doormaakt en belooft ons, dus ook u, bij ons te zijn. Ikzelf heb vaak de grootste moeite mee om Hem op zijn woord te geloven en te vertrouwen.
En dan he ik het alleen nog maar over de 'gewone' dingen in mijn leven. Daarom ervaar ik uw getuigenis als heilzaam voor mijn ziel.
Het siert u dat u de moeite neemt om uw verhaal met anderen te delen. Blijf dat vooral doen en blijf vooral ook uitzien naar Gods Koninkrijk. Er komt een tijd waarin de woorden van Openbaringen 21: 4 vervuld zullen worden.
“Hij zal alle tranen uit hun ogen wissen, en de dood zal niet meer bestaan; geen rouw, geen geween, geen smart zal er zijn, want al het oude is voorbij”
Tot die tijd wens ik u al het goede en Gods zegen toe.

Karin

10-06-2017 09:44
Wat een prachtig getuigenis!