HOE
SDOK
Enquête: 131-De Amerikaanse ambassade hoort in Jeruzalem! Ja Nee
Agenda:   Conferenties & Cursussen ||  Concerten ||  Evenementen ||  Bericht aanbieden

Op koers

Heerlijk avondje

Vol verwachting klopt ons hart…! Het heerlijk avondje is bijna gekomen. Al wekenlang wordt er geheimzinnig gedaan in huize Hartong rondom de computer en voordeur. Bestellingen worden digitaal weggewerkt, pakjes en grote enveloppen verdwijnen geruisloos achter gordijn, behang, onder het bed en weet ik waar niet al. Wil je je schoenen pakken, heb je opeens een ander merk in je handen dan verwacht. Afijn, u kent het wel.

Nu wil het geval dat ik na mijn werkzaamheden in het Europees Parlement één a twee dagen in de week in een goededoelen vintage winkel ben gaan werken. Hartstikke leuk om te doen. Met een heel team aan vrijwilligers artikelen ontvangen, bekijken, opknappen, eventueel wassen, herstellen, prijzen en in de winkel presenteren. Gasten ontvangen, bakkie koffie of thee aanbieden, goede gesprekken voeren aan de tafel… Mooi om te doen, want je hoort heel wat aan levensverhalen langskomen. Kleine en leuke gebeurtenissen, maar ook langdurig zware, trieste zaken.

Dan heb ik het niet alleen over lichamelijk leed. Dat is al erg genoeg, maar doorgaans kom je er weer redelijk goed doorheen. Een gebroken enkel, een arm in het gips, een nieuw gebit bij de tandarts… het is op te lossen en we hebben gelukkig goede medische voorzieningen in ons land. Ik heb het echter over psychisch en geestelijk leed. Dat kom ik helaas steeds vaker tegen en niet alleen bij oudere mensen. Jongeren lopen ook steeds vaker vast in existentiële eenzaamheid. Ze zijn meer dan ooit verbonden met anderen via Whatsapp, mail, Snapchat en weet ik niet wat, maar het is allemaal virtueel. Het is geen echte arm om je schouder en die heb je soms gewoon echt keihard nodig.

Onderschat dat niet. Er groeit een generatie op die gefragmenteerd en hap-snap de werkelijkheid beleeft. Kortstondige contacten, ervaringen, kicks en het leven is één en al multitasken: heel veel ballen tegelijk in de lucht moeten houden, want anders tel je niet mee. Ouderen kennen ook eenzaamheid, maar die proberen echte mensen op te zoeken in de eigen omgeving. Dat valt niet mee als steeds meer mensen overlijden of in het ziekenhuis belanden en je kring van vrienden –letterlijk- steeds kleiner wordt. De wijkcentra krijgen ook steeds minder subsidie vanwege de door de overheid opgelegde ‘zelfredzaamheid’ (!) en dan is het gaaf als er kerken en kerkelijke initiatieven zijn of een Leger des Heils dat de deuren wagenwijd openzet. Je bent welkom!

Maar we kunnen evenmin vergeten dat helaas ook de kerken vaak bijgedragen hebben aan een stuk vervreemding van ‘de man en vrouw op straat’. De drempel was (en is?) vaak zo hoog en het taalgebruik zo vreemd. Je moet eerst een heel vocabulaire beheersen voor je snapt waarover het gaat vanaf de kansel. Dat moet echt anders, willen we nog serieus ‘een woord voor de wereld’ hebben. Echt interesse tonen in het leven en verhaal van de gast die binnenloopt. De tijd nemen en zeker niet klaarstaan om het geheven vingertje te heffen. We kunnen slechts dankbaar zijn voor de genade die ook onszelf betoond is door een barmhartig Vader. Geen roede, maar ontvangen goedheid.

En zo komen we terug bij het heerlijk avondje. Misschien een leuke gelegenheid om die eenzame persoon in je straat uit te nodigen om een warme bak te komen doen met iets lekkers erbij. Zeg maar: pepernoten-evangelisatie. Ik denk maar hardop hoor.

Lucas Hartong


Reageren