#Tb 15 euro gift
Enquête: 136-Bent u een internetjunkie? Ja Nee

Overdenking Rineke

Eendje

Voor mijn ogen zie ik het gebeuren… Onze kat verorbert beetje bij beetje een baby-eendje. Zijn ‘oogst’ was al groot dit jaar. Ik heb op zijn minst vijf kuikentjes van hun leven beroofd gezien. Eén kuiken lag zonder hoofd op de stoep, één aan flarden gescheurd, één stierf in mijn handen nadat ik ‘m nog net levend uit de bek van de kat kon redden en nog twee anderen lagen ‘gewoon’ dood voor de deur. En nu deze weer.

Vanmorgen wilde onze kat met het beestje in zijn bek het huis binnen wandelen. Toen ik hem met het beestje weg stuurde, liet hij het los en tot mijn verbazing liep het kuikentje weg. Uiteraard wond dat onze kat op, dus hij sprong er meteen achteraan en had het slachtoffer in één tel alweer te pakken. En toen ging mijn moederhart opspelen.

Ik pakte de kat vast, die van schrik het diertje weer liet vallen, bracht de kat naar binnen en liep weer terug naar de plek waar het kuikentje was gevallen. Maar daar was hij al niet meer. Logisch, dacht ik. Omdat een verwond dier niet zo snel kan, besloot ik het beestje een voorsprong te geven in zijn wandeling naar zijn moeder in de vijver en ik hield de kat binnen. Wel een half uur lang zat hij klagelijk voor de deur te mauwen, voordat ik besloot dat de kat maar weer naar buiten te laten.

De kat rende meteen naar de plek waar hij het kuikentje voor het laatst gezien had en begon toen, als een hond, zijn spoor te volgen. Helaas voor de kat was het kuikentje de tuin al uit. Maar daar liet onze jager het niet bij. Hij sprong met een sierlijke boog over een hek en huppelde vrolijk richting vijver. En toen was hij uit mijn gezichtsveld verdwenen. Nog geen tien minuten later was hij terug… jawel, met hetzelfde eendje in zijn bek. Dit keer was het dood en kon ik het niet meer redden.

Even speelde hij er nog mee. Je kent het misschien wel, in de lucht gooien, wegslaan, in zijn bek nemen en heen en weer schudden… En toen begon hij het eerste pootje op te eten, toen het tweede en daarna was het hoofd aan de beurt. In de tijd dat ik dit stuk heb geschreven, heeft hij het kuikentje helemaal verslonden en ligt de ‘koning’ van zijn maaltijd bij te komen op de bank.

Enerzijds vind ik het wel zielig voor het kuikentje, anderzijds realiseer ik me dat het gewoon de aard van een kat is om zo zijn eten te vangen. En zoals het in de aard van een kat is om te doden, zo ligt het in de aard van de duivel om te roven, te stelen en verloren te laten gaan. En dat doet hij. Volop. En wie pakt hij? De ‘eendjes’ die zwak zijn, de eendjes die alleen zijn. Dicht bij moeder eend, in de groep met broertjes en zusjes is een kuiken veilig, maar zodra het beestje achter blijft en alleen op pad gaat, is het wachten om gepakt te worden.

Ik ben nog wel eens geneigd om weg te blijven van kerkelijke bijeenkomsten als ik het ergens niet mee eens ben. Misschien moet ik daar maar eens wat aan veranderen. Ik hoef het niet overal mee eens te zijn en niet alles ‘mijn smaak’ te vinden, als ik er maar ben. Dan ben ik veiliger dan in m’n eendje.


Reageren