#T - Grootsgedrukt
Enquête: 009-Israël moet een Palestijnse Staat toestaan. Ja Nee

Binnen/buitenland

De nalatenschap van Billy Graham

Het overlijden van een predikant zal zelden het journaal halen. Maar als het gaat om een internationaal bekende evangelist, kan het toch gebeuren. En zodoende was de dood van Billy Graham wereldnieuws. Het feit dat zijn preken in 185 landen werden uitgezonden en dat hij met zijn boodschap wellicht meer dan 200 miljoen mensen heeft bereikt, is indrukwekkend. Toch heeft Graham nooit naar beroemdheid gezocht en wilde hij zijn wat hij altijd was: een dienstknecht van God die zijn medemensen naar Christus wilde leiden. Hij werd geboren in 1918; bij zijn overlijden was hij bijna 100 jaar oud. Hij leefde dus bijna een eeuw en heeft de evangelische wereld in de 20ste eeuw zeer sterk beïnvloed.

Een van de organisaties die uitgebreid terugblikte op het leven van Billy Graham was de Lausanne Beweging. Graham was de drijvende kracht bij het ontstaan van deze beweging. In een persbericht van ‘Lausanne’ staat onder andere het volgende te lezen:
 
“Het verhaal van zijn nalatenschap via de Lausanne Beweging gaat terug tot 1955. De toen 37-jarige evangelist werd uitgenodigd voor een campagne aan de universiteit van Cambridge. John Stott, toen 34 jaar oud, was zijn assistent en de twee werden vrienden voor het leven. Graham zou in zijn leven talloze sportstadions met mensen vullen, terwijl het werkterrein van Stott vooral de universiteitscampus bleef. Hun gezamenlijk werk was om de passie voor evangelisatie te verbinden met een degelijke theologische overdenking, orthodoxie met orthopraxie”.

Meer eenheid
In 1960 bracht Billy Graham een aantal invloedrijke leiders samen in Montreux, Zwitserland, om te spreken over de manieren waarop er een grotere eenheid onder de evangelische christenen zou kunnen ontstaan. Hij schreef daarover: “Na verschillende dagen luisteren naar de gesprekken en debatten, en nadat we veel tijd hadden doorgebracht in gebed, raakte ik ervan overtuigd dat er maar één terrein was waarop we leiders samen zouden kunnen krijgen: evangelisatie”. Deze vaststelling leidde tot het Wereldcongres over Evangelisatie in 1966 in Berlijn. Hiervoor waren 700 mensen uitgenodigd, evenals een 300 tal Joodse en Rooms-Katholieke waarnemers. De conferentie kreeg veel aandacht van de pers. De belangrijkste verwezenlijking van Berlijn ’66 was de oprichting van een forum voor de groeiende wereldwijde gemeenschap van evangelische christenen, als een geestelijke opvolger van de Wereld Zendingsconferentie van 1910 in Edinburgh. Billy Graham was duidelijk in Berlijn: “We moeten de wereld waarin we werken beter begrijpen. We hebben een grotere eenheid onder de werkers nodig. We hebben een grotere dynamiek nodig. We hebben geen nieuwe organisatie of beweging nodig. We hebben geen nieuwe boodschap nodig. Maar we hebben een nieuwe uitstorting van bovennatuurlijke kracht nodig om de enorme taak van het evangeliseren naar onze generatie te volbrengen”.

Lausanne
Vijf jaar later, in 1971 riep Graham een nieuwe vergadering bijeen om de vorderingen te bespreken en om de tendensen in de wereld (politiek, ideologisch, theologisch) beter te bestuderen, met het oog op evangelisatie. Nadien begon men aan de voorbereiding van een groot evenement, het Internationaal Congres over Wereldevangelisatie, dat later bekend zou worden als ‘Lausanne I’. Sprekers op de bijeenkomst waren John Stott, Francis Schaeffer, Corrie ten Boom en de toen nog niet zo lang bekeerde Malcolm Muggeridge. TIME-magazine bracht een uitgebreid verslag met een foto op de voorpagina. Er waren 2400 leiders uitgenodigd, uit 150 landen.

Uit het congres van Lausanne kwam een bijbelse verklaring voort, zoals Billy Graham ook had gehoopt: de Lausanne Verklaring waarvan John Stott de belangrijkste schrijver was. Deze verklaring zou een van de belangrijkste documenten worden in de moderne kerkgeschiedenis en zou het evangelisatiewerk voor de rest van eeuw beïnvloeden. Er werden begrippen geïntroduceerd zoals ‘onbereikte bevolkingsgroepen’. De noodzaak om gered te worden van schuld, straf en de kracht van de zonde bleef centraal staan, maar de evangelische inzet werd ook gelinkt aan een bediening van medelijden. De Lausanne Beweging zou bekend worden vanwege de term ‘holistische zending’.

Het jaar na ‘Lausanne’ ging de beweging officieel van start. Vanaf het begin waren er vier werkgroepen: Theologie en Onderwijs, Strategie, Communicatie en Voorbede. Deze werkgroepen zijn vandaag de dag nog altijd actief.
 
Het tweede Lausanne Congres ging door in Manilla, in 1989 (Filippijnen). Hier ontstonden honderden nieuwe strategische partnerschappen. Het derde congres werd gehouden in 2010, in Kaapstad (Zuid-Afrika). Inmiddels was het aantal deelnemers gegroeid tot 4000 en kwamen de afgevaardigden uit 198 landen. Billy Graham volgde wegens zijn leeftijd en gezondheid de voorbereidingen voor dit derde congres vooral in gebed.
 
Een eenvoudige boodschap
Voor het grote publiek is Billy Graham nog altijd bekend als een vurig prediker, die de boodschap van het evangelie rechttoe, rechtaan bracht. Zijn bijeenkomsten liepen dikwijls volgens een bepaald stramien, met aan het einde altijd een oproep tot bekering. Bekende gospelartiesten werkten aan zijn campagnes mee. In 1975 was er in Brussel (op de Heizel) een grote evangelisatie-actie, waarbij onder andere Theo Kunst (die later nog voorzitter van de EAV zou worden) optrad als vertaler. Vooral de aanwezigheid van de toen zeer populaire Cliff Richard lokte veel bezoekers. De predikant en de zanger werkten vaker samen bij grote campagnes.

Cliff Richard betuigde zijn deelneming kort na het overlijden van Billy Graham, evenals de Britse Koningin Elisabeth (Graham heeft regelmatig gepreekt op kasteel Windsor). Hij had immers goede relaties met veel hoogwaardigheidsbekleders, waaronder ook een reeks Amerikaanse presidenten.

Ondanks het feit dat Billy Graham een wereldwijd bekende predikant was, bleef hij in alles eenvoudig. In een vooruitblik naar zijn overlijden zei hij: ‘Op een dag zul je horen of lezen dat Billy Graham dood is. Geloof er geen woord van. Ik zal nog meer levend zijn dan nu. Ik ben alleen maar van adres veranderd. Ik zal naar de tegenwoordigheid van God gegaan zijn’. Ongetwijfeld zal hij op zijn nieuwe adres talloze mensen tegenkomen die door zijn prediking de weg naar God gevonden hebben.
 
(Bronnen: vrtnws.be, lausanne.org, gospel.nl, WEA)

Reageren


BASTIAAN

09-03-2018 12:06
Billy Graham was misschien wel de grootste prediker ooit. Hij wist hoe hij het Evangelie van Jeshua en zijn Koninkrijk aan enorme scharen mensen wereldwijd kon verkondigen.

Wie zijn autobiografie Just As I Am gelezen heeft 1997 Novapres die kan alleen maar diep verwonderd zijn. Hij kon met John Wesley zeggen: de wereld is mijn parochie.

Ik heb hem zelf ook een keer horen/zien prediken 1975 in het Heizel Stadion in Brussel.

Heel wat familieleden zijn door zijn vurige prediking en de geweldig mooie koorzang en liederen tot geloof gekomen.

En toch...Een paar dingen heb ik nooit van Graham kunnen begrijpen: waarom hij vanaf het begin van zijn bediening zich als groot inspirator aansloot bij de Wereldraad van kerken in 1948.

Graham was in Amsterdam aanwezig. We weten intussen waar de Wereldraad voor staat: Syncretisme, alle religies van de wereld samensmelten tot een wereldkerk waarvan de Paus straks het hoofd is. Afschuwelijk!!! Kerkleiders van nu slapen maar door ipv hard roepen ONHEIL: Jesaja 58:1.

Waarom bezocht Graham daarna in hemelsnaam verschillende keren de [Poolse] paus Joh. Paulus II in Rome? Waarom vereerde hij die man? Waarom was hij trots dat hij door die zogenaamde onfeilbare paus werd uitgenodigd? U kunt het allemaal lezen in zijn autobiografie blz 383-661. U ziet ook de foto van hem en de paus in het Vaticaan.

Was Graham de kerkgeschiedenis VERGETEN als hij in roomse kerken sprak en bij de paus op audiëntie was? Was Graham vergeten dat de kerkgeschiedenis in extenso vertelt hoeveel onheil pausen aan Joden, Protestanten, Indianen, Hugenoten, Nederlanders, Mexicanen heeft aangedaan middels hun wrede Inquisitie? De doop of de dood.

Een ander minpunt van zijn campagnes was dat ze Interkerkelijk waren/zijn. Mensen die tijdens zijn evangelisatie campagne tot geloof gekomen waren werden door hem geadviseerd om terug te gaan naar de kerk waartoe zij behoorden. Dus bekeerden gingen ook terug naar katholieke kerken waar beelden aanbeden worden van Maria en andere heiligen. Kerken vol bijgeloof, denk maar aan Lourdes en Fatima en hun Mariaverering. Pausen knielen voor haar. Ongelooflijk. Psalm 115.

Zijn bemoeienis met alle Amerikaanse presidenten en de politie van zijn tijd. Kerk en Staat waren heilig voor hem. Hij was een fervent voorstander van oecumenische gebeden bij inauguratie van de Presidenten.

Zijn zoon Franklin doet dat nu ook. Trump werd ingezegend door een Rabbijn, Imam, Christen. Chrislam? Een hellend vlak.

Paulus zou zeggen: 2 Korintiërs 6:14...Vormt geen ongelijk span met ongelovigen, want wat heeft gerechtigheid gemeen met wetteloosheid [Koran] of welke gemeenschap heeft het licht [Bijbel] met de duisternis? [Koran]

Allemaal in strijd ook met de Tien Geboden. Exodus 19-20 en Psalm 115 en Mattheus 24 en 25. Ik ben benieuwd hoe de Here God daarover oordeelt. 2 Petrus 2 en 3 en 1 Johannes 4 en 5.

Meer details in het boek van Peter de Rosa: Stadhouders van Christus. Hij doet een boekje open over pausen. Ik weet genoeg. Openbaring 18:4.

jeanne

04-03-2018 02:20
We kunnen alleen maar God prijzen voor Billy Graham, hij gehoorzaamde alleen Hem, door wie hij was gezonden.
Laten we dr. Graham niet vereren, maar de God die hem heeft gebruikt op een bijzonderr wijze.