Grootsgedrukt
Enquête: 127- Kunnen christenen nog naar Turkije? Ja Nee
Agenda:   Conferenties & Cursussen ||  Concerten ||  Evenementen ||  Bericht aanbieden

Op koers

Eerlijke race

Afgelopen weekend werd, na een zeer spannende race, de uitslag van de Giro d'Italia bekend. Was het eerst Engelsman Yates die nationale held Tom Dumoulin op 56 seconden achterstand hield, in de laatste fase was het Chris Froome die plotsklaps geen last meer had van zijn astma en Tom van de eerste plaats afhield. Vele commentatoren met mij zetten grote vraagtekens bij de overwinning van Froome, omdat het niet de eerste keer is dat hij de verdenking van doping tegen zich heeft. Yates reed eerst prima, maar zakte ineens weg, alsof 'de peut' opwas. Dat is niet onlogisch. Je kunt ergens keihard voor gaan, maar gewoon niet genoeg uithoudingsvermogen in je lijf blijken te hebben. Andersom komt zelden voor: dat je eerst matig presteert en opeens iedereen uit het veld rijdt.

Door Lucas Hartong

Zelf zit ik ook graag op de fiets, maar ben bepaald geen Dumoulin. Ik zoek het plezier niet in het competitie rijden, maar ben recreatief genieter. Zo kwam ik onlangs helemaal happy terug uit Antwerpen, waar een flink stel jonge en oude mensen onder een stralend zonnetje en politie­begeleiding een prachtige tocht kriskras door de stad reed. Op oude stalen fietsen, jawel. Geen carbon te zien. Uitsluitend historisch materiaal van voor 1985, met de versnellingen op de schuine buis en liefst in bijpassende wollen of acryl kleding. De mensen die je dan tegenkomt zijn niet van het slag Tour de France of Giro, maar meer Paris-Roubaix. Kasseien-vreters. Doordouwers op lage snelheid. Schoonheid boven kloktijden. Een banaan en stokbrood in plaats van hightech-food. Strade bianche!

Afgelopen jaar ben ik met mijn mountainbike meerdere dagen achtereen België ingetrokken. Het platte, prachtige Vlaamse land was nog prima te doen, maar zodra de Ardennen in zicht kwamen begon de strijd om de vooruitgang. Bepakt en bezakt met tent, slaapzak, luchtbed, eten, drinken en kaartmateriaal klom ik steeds langzamer tegen de heuvels op, tot de linkerknie vrij abrupt zei dat het genoeg was geweest. De rest was heuvelop lopen en heuvelaf fietsen. Het werkte, maar was uiteraard niet de bedoeling van de tocht. Een fiets is bedoeld om 100% van de tijd op te zitten, niet om de helft van de tijd heuvelop te duwen. Afijn, ik heb het gehaald tot een treinstation en ben daar uiteindelijk door de bezemwagen opgehaald. Het kostte me weken om de knie weer goed aan de praat te krijgen. Sporten is afzien, lieve mensen.

Misschien dat we daarom zo graag naar sporters kijken. We verbazen ons over de bijna boven­menselijke inspanningen die worden geleverd en vragen ons af hoe het allemaal mogelijk is. En al zijn we geen Dumoulin, Van der Breggen of Van Vleuten, we zouden hen diep in ons hart graag willen nadoen. Ook zo'n mooi resultaat neerzetten voor volk en vaderland. Wat dat betreft kan ik u alleen maar aanmoedigen: stap op die fiets, ga erop uit! Het is zo geweldig. Stop zo af en toe eens bij een terrasje, bestel wat lekkers en kom in gesprek met totaal onbekenden om u heen. Geniet van al het moois dat ons land te bieden heeft en liefst ook nog daarbuiten.

Ik heb wel geleerd van mijn Ardennen avontuur. Geen zwaar bepakte mountainbike meer voor mij. Ik ga de tocht daar zeker afmaken, maar dan op een lichte racefiets. Wie weet wat voor leuke mensen ik nog ga ontmoeten. Misschien Tom wel op één van zijn trainingsritjes. Kan ik hem zeggen dat ik zijn tweede plaats veel mooier vind dan die eerste van Froome. Waarom? Omdat Tom de race eerlijk gereden heeft. De apostel Paulus zei daar ook heel wat over. Goed om nog eens aandachtig na te lezen, me dunkt.


Reageren