#T - Grootsgedrukt
Enquête: 018-Mijn kerk of gemeente neemt de zendingsopdracht serieus! Ja Nee
Agenda:   Conferenties & Cursussen ||  Concerten ||  Evenementen ||  Bericht aanbieden

Geloofsvragen

Wat is de ‘eindtijd’?

Veel gelovigen zien uit naar de heerlijke tijden die komen in de ‘eindtijd’. Meestal wordt dit in verband gebracht met het moment van de (weder-)komst van de Messias en de vestiging van Zijn Koninkrijk. Maar in de Bijbel staat de ‘eindtijd’ vooral in het teken van Gods eindoordeel over de Schepping, dat met vuur komt. Dat jaagt angst aan. Dit zijn strijdige ‘eindtijd’ scenario’s. Wat staat erover in de Bijbel?

Door Marco van Putten

De ‘eindtijd’ is volgens de Bijbel het van Godswege beëindigen van het huidige bestel. De verwoesting van de huidige hemel en aarde om die te vernieuwen (Js 34:4; 65:17; Opb 21:1). Maar de ‘eindtijd’ zou volgens de Bijbel ook in verband staan met de komst van de Messias en de vestiging van Zijn Koninkrijk. Deze zaken lijken twee verschillende ‘eindtijden’ te beschrijven. Meestal wordt het opgelost door de twee met elkaar te combineren; het Messiaanse Koninkrijk staat voor de nieuwe hemel en aarde. Maar dat geeft grote problemen met de Bijbel, want daarin wordt een voorafgaand Messiaans Koninkrijk beschreven. Het lijkt er dus op dat de ‘eindtijd’ in fasen verloopt. Hoe zit dat?

Woordstudie
In het Hebreeuws wordt ‘eindtijd’ meestal uitgedrukt met de woorden ‘achariet jamiem – de laatste der dagen (Js 2:2) of ‘de navolgende dagen’. Zoals jamiem ’olam – dagen van de eeuwigheid (Mic 5:2). Evenzo de woorden ‘et qets (Dn 11:35) of qets jamiem (Dn 12:13) als de ‘uiteindelijke staat’ en ‘hoogste der dagen’.

In Griekse Bijbelteksten worden de woorden eschatou toon chronoon – einde der tijden (1 Pe 1:20) en eschatais himerais – einde der dagen (2 Tim 3:1) gebruikt. Maar ook sunteleias tou aioonos – voleindiging van het tijdperk (Mt 24:3). Dit veronderstelt dus een afwikkeling van zaken. Het woord eschatos kan ook de ‘jongste’ of ‘laatste’ tijd betekenen. De woorden aionos chronos (2 Tim 1:9) kunnen ook worden vertaald als ‘tijden zonder einde’.

Het is opvallend dat de traditionele vertaling van de genoemde Hebreeuwse en Griekse woorden zo dreigend laten klinken en alsof het een moment/dag  is, terwijl het in de Bijbel wordt beschreven in fasen die meer dan een dag of moment in beslag nemen.

Verwarring over de ‘eindtijd’
Over de ‘eindtijd’ bestaat nogal wat verwarring. Vandaar dat er ook al eeuwen valse messiassen optreden die veel gelovigen konden verleiden tot geloofsafval. Die verwarring was er ook onder de discipelen van de Here Jezus en zelfs lang onder de eerste discipelen .

Het begrip ‘eindtijd’ kan ook verkeerd en onrealistisch worden begrepen. Er komt natuurlijk nooit een einde aan de tijd. Noch aan de dagen. ‘Tijdsrekening’ bestaat in de nieuwe hemel en aarde ook, want dat maakt de Schepping immers wat het is. Ook komt er geen einde aan de ‘dingen’. Er zullen zelfs sommigen oude ‘dingen’ worden doorgezet in de nieuwe hemel en aarde en nieuwe dingen komen in de plaats van oude. Er is feitelijk geen ‘einde’, maar een vervolmaking van alles. Het is in elk geval een einde van het oude bestel – de huidige (geestelijke) wereldorde –, waarin goddeloosheid, boosaardigheid en heidendom het voor het zeggen hebben. Vooral als satan definitief wordt weggenomen om eeuwig te worden gestraft. Aan de ‘eindtijd’ wordt nogal verwachtingen gewekt die God nooit waarmaakt. De term moet dus steeds aangescherpt worden. Zeker naarmate de komst nadert. Hoewel het nog in de toekomst ligt.

Fasen van de ‘eindtijd’
In de Bijbel worden de volgende hoofdfasen behandeld:
1.
Eerste verdrukkingstijd (voorafgaande aan de komst van de Messias)
2.
Messiaans Koninkrijk
3.
Tweede verdrukkingstijd (voorafgaande aan Gods eindoordeel)
4.
Nieuwe hemel en aarde

1.
Eerste verdrukkingstijd
Net zoals het optreden van Johannes ‘de Doper’ en van de Here Jezus grote (politieke) ophef gaf, zal het bestaan van het met de Geest vervulde volk van God uiteindelijk  ondraaglijk worden voor de heidenen en hun regeringen. Het zal op de wens uitlopen zich van hen te ontdoen. Als Gods volk niet meer in staat  is zich te handhaven  zal dat de komst van de Messias noodzakelijk maken  (2 Th 2:6-8). Zijn komst zal de verdrukking verergeren en tot een kookpunt brengen. Dan volgt een ongeziene wereldoorlog. Maar de Messias zal Gods volk tegen dat wapengeweld beschermen. Samen met hen zal Hij de legers van de natiën vergruizelen. Die schok schijnt volgens de Bijbel vrucht af te werpen, want het lijkt erop dat veel soldaten en toeschouwers van de oorlog door die volledig onverwachte wending zich tot God zullen bekeren.

2.
Messiaans Koninkrijk
Nadat de Messias het gevaar voor Gods volk heeft afgewend en hen heeft bevrijd van de verdrukking zal Hij het Koninklijke gezag van God hervestigen over de oude Schepping. Hij zal vazal-Koning van God zijn. De Koning der ‘koningen’ van de natiën. Die ‘koningen’ zullen zich aan Hem moeten tonen en hun autoriteit aan Hem onderwerpen. Zijn residentiestad zal het historische Jeruzalem zijn waarmee het koningshuis van David/Judah wordt herbevestigd. Dat betekent ook dat Israëls verbanning dan ten einde is gekomen en hun herstel is aangebroken. Ze zullen zich weer als natie onder de natiën vestigen in het Beloofde Land .

De Messiaanse regering zal hetzelfde beleid voeren dat God altijd heeft gevoerd; het pacificeren van Gods vijanden (Ps 110:1). Satan zal gevangen genomen worden en van de aarde worden weggenomen en in een bepaalde plek in het dodenrijk worden geworpen (Opb 20:2-3). Jeruzalems Tempel zal herbouwd worden en alle natiën zullen uitgenodigd worden deel te nemen aan de eredienst aan God.
Het Messiaanse Koninkrijk zou duizend jaar duren. Het lijkt er echter op dat ‘duizend jaar’ opgevat moet worden als ‘totdat het doel ervan vervuld zal zijn’. De Messias zal bijgestaan worden door bijzonder vrome gelovigen, waarvan het grootste deel uit de dood zal worden opgewekt of de eerste verdrukkingstijd zal hebben overleefd (Opb 20:4, 6). Alle andere gestorven gelovigen blijven in het dodenrijk, omdat het ‘einde der dingen’ dan nog niet vervuld is (Opb 20:5). Zij hebben dus geen deel aan het Messiaanse Koninkrijk dat op aarde gevestigd. In tegenstelling tot wat de christenheid erover beweert .

3.
Tweede verdrukkingstijd
Nadat de roeping van de Messias is voleindigd  zal het resultaat ervan worden getoetst door opnieuw satan los te laten (Opb 20:7). Dan blijken veel mensen veinzend het Messiaanse Koninkrijk te hebben geaccepteerd. In hun hart waren ze nog steeds verderfelijk boosaardig. Ook zullen veel gelovigen hun geloof opgeven. Dan blijkt dat het Messiaanse Koninkrijk nog niet het beloofde Koninkrijk van God  is. Satan zal een enorm leger kunnen vormen, dit ophitsen en laten optrekken naar de geliefde stad Jeruzalem (Opb 20:9). De residentiestad van de Messias. Ze zullen de stad omsingelen en teisteren. Maar ditmaal komt er vuur van God uit de hemel op hun neer en zal het hele leger verslinden. Dat is Gods laatste straf over de goddelozen op de aarde. Het einde van heel de oude wereld staat voor de deur.

4.
Nieuwe hemel en aarde
Als het doel van het Messiaanse Koninkrijk bereikt is draagt de Messias Zichzelf over aan God (1 Kor 15:28) . Dat luidt de laatste fase van Gods heilsplan in; Gods Koninkrijk wordt gevestigd in de nieuwe hemel en aarde (Opb 21:1). Dat wijst erop dat het om een vernieuwing gaat. Zaken uit het oude worden doorgezet naar het nieuwe. Gods eindoordeel over het oude volgt. Op de eerste plaats over de satan en zijn demonen. Zij worden meteen in de poel des vuurs  (de hel) geworpen (Opb 20:10). Dan zijn er de doden in het dodenrijk. Die worden allen opgewekt uit de dood en voor Gods gerecht gedaagd. De ware gelovigen worden van de boosaardigen gescheiden. Dit oordeel vindt plaats op basis van werken (naar Gods wil) en of iemand ingeschreven was in het Boek van de Levenden  (Opb 20:12-13). Daarna worden de boosaardigen, die in het dodenrijk al in een vlam verbleven, in de poel des vuurs geworpen. Maar ook ‘gelovigen’ die wel de werken (naar Gods wil) hadden, maar niet ingeschreven staan in het boek van de Levenden. Al deze mensen ondergaan daarmee een tweede, definitieve dood .

God zal ook het dodenrijk in de poel des vuurs werpen (Opb 20:14), waarmee Hij aangeeft dat ook het dodenrijk geen functie meer heeft. Mensen zullen niet meer doodgaan. Hij zal de sterfelijke  gelovigen namelijk voor altijd toegang verlenen aan het wateren en de vruchten des levens (Opb 22:2). Zij krijgen toegang tot het nieuwe Jeruzalem dat een onvoorstelbaar prachtige plaats zal zijn (Opb 21:10-21). Daarbij verbleekt de hof van Eden. De ‘eindtijd’ is dus geen terugkeer naar (de staat van) de hof van Eden. Toch wordt dit wel geleerd in de christenheid.

Evaluatie
Een belangrijk deel van de Evangelische Beweging stelt de ‘eindtijd’ centraal (Eschatocentrisme), want dan zou de Here Jezus wederkomen. Wie hieraan onvoldoende aandacht schenkt zou onachtzaam en ondankbaar zijn. Adventisten (gelovigen die sterk gericht zijn op de advent (de komst) van de Messias) gaan zelfs zover om alle hedendaagse gebeurtenissen direct in verband met de ‘eindtijd’ te brengen en jaartallen noemen tot of van de wederkomst. Dit wakkert een onweerstaanbare neiging aan om te bepalen wanneer de Messias zal komen. Ondanks dat God dit verbood (Hnd 1:7)! Eschatocentristen onderscheiden zich ongunstig van de rest van de christenheid.

De ‘eindtijd’ blijkt uit verschillende gebeurtenissen te bestaan die zich afspelen tijdens een heel lange tijd. De gefaseerde eindafwikkeling van Gods heilsplan. Het zal een zeer woelige tijd van verdrukkingen en vervolgingen zijn met oorlogen, leed en ellende, dat uitmondt in Gods definitieve vernieuwing van de Schepping en bestraffing van de mens. De gelovigen, die voorafgaande aan de ‘eindtijd’ sterven, zullen het, op Gods eindoordeel na, echter volledig bespaard blijven . De ‘eindtijd’ (be)treft dus juist de ongelovigen. Toch lijkt het deelhebben aan het Messiaanse Koninkrijk weggelegd voor heel bijzonder vrome gelovigen. Maar de uitkomst ervan biedt ware gelovigen hoop. Voor hen staat niet de ‘eindtijd’, maar de heilzame tijd erna centraal.

========================================================================

1. In de zin van het oordeel; alleen wie zich bekeert en de geboden houdt zal ervan gered worden en wie dat niet doet zal gestraft worden. Maar innerlijke toewijding aan God blijkt ook een rol te spelen.
2. Er was ontwikkeling van inzicht onder de eerste discipelen. Eerst waren ze overtuigd zelf de wederkomst te zullen meemaken (Rm 13:11-12; Hb 10:25; Jk 5:8), maar later kwam het inzicht dat ze eerst zouden sterven (2 Tim 4:7).
3. De hedendaagse strijd van Gods volk staat niet in verhouding tot de verdrukking die ze te wachten staat in de ‘eindtijd’.
4. Dat heeft zich tot nu toe niet voorgedaan en zal voorlopig ook niet zo zijn.
5. Niet alleen door buitensluiting en vervolging, maar vooral doordat de meesten van hun geloof zullen vallen.
6. Net zoals God Mozes riep om Jakobs kinderen te verlossen uit Egypte. Het ambt van een messias is om Gods volk te verlossen van verdrukking en Zijn Koninkrijk op aarde te vestigen. Maar de Messias kan natuurlijk altijd eerder naar de mensen worden gezonden.
7. Dat wijst op speciale voorrechten vanuit hun geschiedenis met God.
8. Dogma’s moeten deze waarheid wegredeneren. Bijvoorbeeld door te stellen dat gelovigen na hun dood direct naar de hemel gaan of dat er niet een maar twee wederkomsten van de Here Jezus zullen volgen.
9. Iets waaraan maar één vers in Openbaring (20:6) wordt gewijd, maar zeker een hele lange tijd zal vertegenwoordigen.
10. Het Messiaanse Koninkrijk moet als afgedwongen worden begrepen. Veel mensen zullen er in hun hart niet mee instemmen. Het kan dus ook nooit Gods beloofde Koninkrijk zijn. Het is immers ook een vazal-Koninkrijk.
11. Dat ambt wordt dan opgeheven. Toch wordt in de christenheid geleerd dat het Messiaanse Koninkrijk de eindfase zal zijn van het einde der dingen.
12. Een eeuwige plaats van straf die in Openbaring voor het eerst in de Bijbel wordt genoemd en vanaf de aanvang van het Messiaanse Koninkrijk van betekenis wordt. Als het beest en de valse profeet erin worden geworpen (Opb 19:20).
13. Dat zijn alle vrome, echte gelovigen; Gods kinderen.
14. Dat is een eeuwig bestaan van Gods nabijheid verwijderd. Hun straf is hopeloos en blijft zichtbaar als herinnering voor de gelovigen die God heeft vrijgesproken (Js 66:24).
15. Mensen blijven kwetsbaar voor een straf van God.
16. Sommigen verzonnen daarbij de ‘Opname van de kerk’ in de hemel. Maar dit staat niet in de Bijbel, want het is onmogelijk in de Scheppingsorde.


Reageren


M. van Putten

17-08-2018 02:30
Helaas zijn de eindnootverwijzingen vervallen in mijn artikel. Hierbij een poging om dat te herstellen:
Eindnoot:
1. Onder 'Woordstudie' bij de laatste zin.
2. Onder 'Verwarring...' 1ste alinea
3. Onder '1. Eerste verdrukking' bij eerste zin.
4./5./6. Idem bij derde zin.
7. Onder '2. Messiaans Koninkrijk' aan het einde van de eerste alinea.
8. Idem aan het einde van de tweede alinea.
9. Onder '3. Tweede verdrukking' bij de eerste zin.
10. Idem bij de vijfde zin.
11. Onder '4. Nieuwe Hemel ...' bij de eerste zin.
12. Idem bij de 7de zin.
13. Idem bij de 11de zin.
14. Idem bij de 14de zin.
15. Idem bij de 17de zin.
16. Onder 'Evaluatie' in de 2de alinea bij de 4de zin.

Hopelijk geeft dit verduidelijking.

Rien

09-08-2018 04:15
Ik mis in de tekst de plaatsen waarnaar verwezen wordt bij de eindnoten.
Dus bijvoorbeeld: '4. Dat heeft zich tot nu toe niet voorgedaan en zal voorlopig ook niet zo zijn.'
Maar ik kan dus niet vinden waar dit betrekking op heeft in de bovenstaande tekst. Zo wordt het voor mij te ingewikkeld op te lezen, laat staan begrijpen.

Misschien vergis ik me, maar dat hoor ik dan ook graag.

Groet,
Rien.

ATN Age tenNapel

09-08-2018 11:02
De grote verdrukking Mt 24 vond toch plaats in de Joodse oorlog, waarom is Mt. 24 plotseling toekomstig? of wordt met dit opschuiven naar de toekomst (Irenaeüs doet dit al) de weg vrij gemaakt voor de tempel van de antichrist.
Ik wijs maar eens op mijn boek "De antichrist in het boek Openbaring"www. lecturium. nl Voor een grondige behandeling.