#Tb 15 euro gift
Enquête: 099-Is seks voor het huwelijk toegestaan? Ja Nee

Wetenschap

Vervalste Dode Zee-rollen

Tot een van de belangrijkste vondsten in de moderne Bijbelse archeologie behoren stellig de zogeheten Dode Zee-rollen welke in de periode 1947 en 1956 in de omgeving van Qumran aan de rand van de Judea-woestijn zijn gevonden. Deze rollen bestaande uit duizenden fragmenten en (delen) van manuscripten met onder andere daarin gedeelten van bijna alle Oudtestamentische boeken. Vanwege dat deze rollen rondom het begin van onze jaartelling zijn geschreven en daarmee 1000 jaar ouder zijn dan andere rollen die we van het Oude Testament hebben geeft al de enorme waarde ervan aan.

Door Uitdaging redactie-lid Jp Van de Giessen

Voor het eerst in de geschiedenis konden wetenschappers de huidige Hebreeuwse teksten vergelijken met de Masoretische teksten (een gestandaardiseerde uitgave door Joodse rabbijnen in de 6de-10de eeuw na Christus gemaakt) en de Septuagint (een Griekse vertaling gemaakt in ca. 250-100 voor Christus). Hoewel er veel fantastische verhalen de rondte doen bleek al vrij snel dat het overgrote deel van deze rollen overeenkwamen met de Masoretische teksten en dat we daarom al die tijd een zeer betrouwbare overlevering van het Oude Testament hebben gehad.

Groot was dan ook de consternatie toen deze week bekend werd gemaakt dat minstens vijf van de zestien fragmenten welke aanwezig zijn in het vorig jaar geopende Bijbelmuseum in Washington vervalsingen zijn. Nu betekent dit niet meteen dat hierdoor alle gevonden fragmenten en manuscripten verdacht zijn, maar de wetenschappelijke wereld werd opnieuw met hun neus op de feiten gedrukt dat een vondst altijd geverifieerd moet worden door betrouwbare wetenschappers. Het is om die reden dat de Israel Antiquities Authority streng toezicht houdt op alle opgravingen en gedane vondsten in Israël.

Sinds de Arabische lente is er het fenomeen dat veel geroofde antiquiteiten opduiken in de Westerse wereld, hieronder zijn ook regelmatig ‘nieuwe’ fragmenten van oude manuscripten. Hoewel sommige van antiquiteiten en oude manuscripten echt kunnen zijn, is door de wetenschappers geconstateerd dat er ook veel vervalsingen onder zijn die voor veel geld worden verkocht. Deze vervalsingen worden veelal via eBay of via allerlei louche tussenpersonen te koop aangeboden en altijd zijn er rijke mensen die graag zo’n oud kunstwerk of manuscript willen kopen. Al eerder zijn vervalsingen als het ‘Evangelie van de Vrouw van Jezus’, de ‘Jordaanse loden codices’, een oeroud fragment uit het Evangelie van Marcus en de fragmenten van de Griekse dichteres Sappho in het nieuws gekomen die aanzienlijke imagoschade berokkenden binnen de wetenschap der papyrologie.

Vervalsingen zijn voor oplichters lucratief en relatief makkelijk te maken. Er is genoeg oud papyrus of perkament in omloop en iedere handige vervalser kan daar met inkt, gemaakt volgens een oud recept of gemaakt uit oude inkt van een manuscript dat niet belangrijk is, een tekst opschrijven. Nu kunnen wetenschappers de ouderdom bepalen via bijvoorbeeld een C-14 methode, maar dit gaat altijd ten koste van het materiaal. Ze moeten een klein stukje van het perkament afknippen om de hoeveelheid C-14 te bepalen, wat dan alsnog een oude datum geeft. Ook kan men de inkt eraf schrapen en zo de ouderdom bepalen, maar het moge duidelijk zijn dat dit onherstelbare schade aan het materiaal geeft. De vervalsers spelen hier dan ook handig op in en gokken erop dat dit niet gebeurd. De oudheidkundigen zijn dan ook gedwongen om de tekst te bestuderen, te controleren op schrijffouten, of de stijl en gebruikte woorden overeenkomen met andere teksten uit die periode. Dit kost veel tijd en in de euforie dat deze wetenschappers mogelijk een oud ‘authentiek’ fragment hebben ontdekt leidt er helaas vaak toe dat vroegtijdig ze hun vondst publiceren in de media. Vooral ook omdat dit in de meeste gevallen weer geld voor hen genereert voor verder onderzoek.

Terugkomend op de vervalste Dode Zee-rollen, het was via zo’n transactie dat de familie Green deze fragmenten opkocht en vervolgens in het Bijbelmuseum te Washington tentoonstelde. Niet alleen werd vooraf gecontroleerd of deze fragmenten echt waren, ook hielden zij zich niet aan de gedragscode om geen oudheden te kopen die enerzijds niet verifieerbaar zijn of anderzijds mogelijk via roof is verkregen. Daarnaast hadden ze kunnen weten dat zonder goedkeuring van Israël Antiquities Authority de kans op vervalsing levensgroot was. Dit probleem geldt niet alleen deze fragmenten, maar voor alle 40.000 stukken die door de Green familie zijn opgekocht. Deze hele verzameling is dan ook een regelrechte nachtmerrie voor de wetenschappers.

Het is bovendien nog eens extra betreurenswaardig dat de wetenschappelijke uitgever Brill plannen heeft om een boek uit te geven over deze Green-collectie. Zou dit boek zijn verschenen dan had dit nog eens een extra smet op deze tak van wetenschap geworpen. Of zoals de historicus Jona Lendering het stelt (https://mainzerbeobachter.com/2016/10/20/valse-dode-zee-rollen/): Het amateurisme van de Green besmet Brill en de meewerkende wetenschappers. Anders gezegd: de papyrologie heeft een rotte plek en de rot dreigt de gezonde delen aan te tasten. Het is precies om dit soort situaties te vermijden, dat er gedragscodes zijn en als ze nu niet worden nageleefd is de vraag actueel wanneer het dan wel gebeurt. Ondertussen heeft Steve Green, de stichter van het Bijbelmuseum, nog niet op de onthullingen gereageerd, maar heeft wel besloten om de fragmenten voorlopig uit de collectie te halen.

Ook al zijn deze fragmenten vervalsingen en moet met grootste argwaan naar de Green-collectie worden gekeken, het houdt niet in dat alle gevonden Dode Zee-rollen nu vervalsingen zijn. Tot onze opluchting is het merendeel wel via gecontroleerde opgravingen gevonden en mogen we stellen dat deze vondsten enorm hebben bijgedragen aan onze kennis van het Oude Testament en aan de periode van Jezus en Zijn discipelen.

Bronnen:
https://www.volkskrant.nl/nieuws-achtergrond/fragmenten-dode-zee-rollen-van-het-bijbelmuseum-in-washington-blijken-nep~bd14201d/
https://mainzerbeobachter.com/2016/10/20/valse-dode-zee-rollen/
https://mainzerbeobachter.com/2017/12/03/vervalste-dode-zee-rol-fragmenten/
https://www.nu.nl/wetenschap/5528510/dode-zee-rollen-in-museum-in-washington-dc-blijken-nep.html
https://www.trouw.nl/religie-en-filosofie/de-bijbelwetenschap-op-een-dwaalspoor-zetten-met-vleermuispoep~a53469c09/
http://www.bijbelaantekeningen.nl/files/subject?3614 (vervalsingen)
http://www.bijbelaantekeningen.nl/files/subject?3544 (vrouw van Jezus)

Reageren


BASTIAAN

26-10-2019 06:17
Wat een interessant artikel van JP van de Giessen: Vervalste Dode Zee-rollen. Ik heb daar ook het een en ander over gelezen.

Wist u dat het een wonder is dat we door Erasmus, tijdgenoot van Maarten Luther een betrouwbare vertaling van de Bijbel hebben mogen ontvangen? Hoezo dan?

Dankzij de Reformatie 1517 en de ondergang van Constantinopel 1453 kwam het Westen door Erasmus’ speurwerk weer op het spoor van de oude betrouwbare Griekse manuscripten die hij in de Bibliotheek van het Vaticaan in Rome vond, die wel Gods hele Waarheid verkondigden in tegenstelling tot de Roomse Vulgata van Hieronymus met leugens, fouten en verdraaiingen en weglating van verzen.

Hoe kon dit gebeuren?

Binnen honderd jaar na AD 70 nadat de laatste teksten van het Nieuwe Testament waren geschreven, begonnen de vervalsingen.

Onder Keizer Constantijn AD 325 circuleerden al 6 Bijbelvertalingen [Van Origenes' Hexapla] waarin een aantal ongerijmdheden opgenomen werden. Hij werd later door de RK Kerk als ketter veroordeeld.

De Codex Vaticanus en Sinaïticus Manuscripten zouden twee niet verloren gegane kopieën zijn van de Vijftig Griekse afschriften die door Eusebius voor keizer Constantijn zijn gekopieerd rond 331 na Chr. Daarin zijn onder andere ook apocriefe boeken opgenomen, die door het RK Concilie van Trente in 1546 gezaghebbend zijn verklaard.

De Sinaïticus en de Vaticanus ontstonden volgens theologen dus later dan de Textus Receptus. De Codex Sinaïticus werd zogenaamd geschreven in Cesaerea waar Eusebius en Origenes woonden. Beide antisemieten.

De ontjoodsing van de Bijbel werd daarin al heel duidelijk.

Hoe dat bleek? De Codex Sinaïticus bevatte eens de Griekse tekst van de volledige Bijbel, thans is alleen nog het Nw. Testament volledig met apocriefe aanvullingen van de geschriften van de apostolische vaders met de brief van Barnabas [ook antisemiet] en de Herder van Hermas.

Schrik niet: Ook de vervalste Codex Vaticanus is geschreven in Alexandrië, ‘de bron van tekstuele
corruptie in Noord-Afrika’, een gebied dat niet geassocieerd werd met de zendingsreizen en brieven van de Apostel Paulus. Van daaruit kwam de Vaticanus naar Rome in 1448.

De Codex Vaticanus mist overigens evenals de Codex Sinaïticus de boeken van het Oude Testament. Wat opvalt is dat vanaf Hebreeën 9:14 het N.T. eindigt. We missen 1
Timotheus, de brief van Jacobus, 1 en 2 Petrus, 1, 2, en 3 Johannes, de brief van Judas en het hele boek Openbaring.

De eerste verschijning van de Codex Vaticanus was in 1481 toen het werd ontdekt in de Vaticaanse bibliotheek. Het ontstaan van dit manuscript ligt tussen 325 en 350 na Chr.

De Codex Sinaïticus, die grotendeels overeenkomt met de Codex Vaticanus, werd zogenaamd gevonden door de Duitse hoogleraar Tischendorf in het Katharina klooster in 1844.

Kerkvader Hiëronymus schreef zijn Latijnse Vulgaat in 382 na Chr. De Vulgaat is de Latijnse vertaling van de hele Bijbel. De Vulgaat komt grotendeels overeen met de Codex Vaticanus en de Codex Sinaïticus en is de officiële Bijbel van de Rooms- Katholieke Kerk. Tot 1500 waren alle Bijbelvertalingen gebaseerd op de omstreden Vulgaat.

Zelfs Wycliff gebruikte de Vulgaat voor zijn Engelse Vertaling.

Ik las het verslag van Dr. Bill Cooper over deze twee vervalste Codices 2017: Zie alle details op...

https://www.billcooper.org.uk/review/

Zowel de Codex Sinaïticus en de Codex Vaticanus bleken vervalste documenten. Dit werd duidelijk door de vondst die gedaan werd in Qumran bij de Dode Zee 1955.
Daar werden oude Griekse manuscripten van voor het jaar AD 68 gevonden.

Wat velen niet weten: De Codex Sinaïticus waaruit de Opstanding van Jeshua in Marcus 16:9-20 ontbreekt, zelfs uitgesneden werd!

Goddank, schreven de Apostelen Mattheus, Lukas, Johannes wel uitvoerig over de Opstanding. Het bleek
dat deze Codex NIET in de Vierde Eeuw ontstond zoals altijd beweerd werd, maar geschreven werd door Constantine Simonides in de 19-de eeuw. Deze monnik werkte op de berg in St. Catherinaklooster in de Sinaï, en was een expert in Paleografie.

Wat is het echte verhaal? Simonides wilde graag een Griekse bijbel geven aan de Tsaar in Rusland en ging aan het werk hieraan. Later werd deze Bijbel aangekocht door het Britse Museum in Londen.

Vreemd: De RKK heeft met het loochenen van de Opstanding van Jeshua, zowel in de Codex Sinaïticus als de Codex Vaticanus gelovigen in onzekerheid gebracht zodat het geloof in de Paus en Rome zou toenemen. Jeruzalem had immers afgedaan in AD 70?

Daarom: Bijbelvertalingen die niet overeenstemmen met de Griekse Textus Receptus en die dus op een of andere manier vervalst zijn, moeten terzijde geschoven worden.

Hier is volgens Cooper een hele opsomming van dubieuze Bijbels: Het Boek (1988), de NBG vertaling (1951), de (herziene) Willebrord vertaling (1995), de Canisius vertaling (1929), Groot Nieuws voor U (1983), de
Leidse vertaling (1912), de Voorhoeve vertaling (1877).

Alleen de King James Bijbel, de Authorized Version (AV).
en de Statenvertaling zijn betrouwbare vertalingen. Wanneer u deze vertalingen vergelijkt met de andere Bijbelvertalingen is alleen al in het Nieuwe Testament
sprake van 180 verschillen.

Maar er zijn nog meer verschillen toegevoegd tussen de Textus Receptus en de 19-de eeuwse Wescott & Hort en Nestlé-Aland teksten. Complete Bijbelpassages verdwijnen in uitgaven die gebaseerd zijn op W&H en N&A teksten. In totaal wijkt Nestlé’s tekst maar liefst 36.191 keer af van de Heilige Schrift in de Griekse tekst.

Het is een groot wonder dat de Bijbel in de King James en in de Statenvertaling zo onvervalst is overgeleverd, dat is alleen door Gods Bewaring mogelijk geworden. Daarom
is het goed de vervalste Bijbels eens te vergelijken met de Statenvertaling. Het zal vanzelf duidelijk worden welke van de twee de betrouwbaarst blijkt te zijn. De bronnen van de NBV en van de Naardense Bijbel liggen beide in Alexandrië.

De Griekse bronnen van de Statenvertaling liggen in Antiochië/Constantinopel. Oude Griekse manuscripten werden voor de val van Constantinopel 1453 naar Rome
gesmokkeld en werden herontdekt in de bibliotheek van het Vaticaan.

Deze betrouwbare manuscripten van de de eerste eeuw gebruikte Erasmus voor de hertaling van de Roomse
Latijnse Vulgata en zijn Griekse Nw. Testament die model stond voor de Duitse Luthervertaling en de vertalers van The King James Version 1609.

De Statenvertalers in Dordrecht 1637 deden hiermee Goddank ook hun winst. Aan hen hebben we te danken dat we nu weten hoe de Latijnse Roomse Vulgata van Hieronymus A.D. 383-429 sterk afweek van de originele Griekse Textus Receptus uit Constantinopel.